De meesten van jullie zullen gisterenavond wel De Wereld Draait Door gezien hebben. Het zal sommigen vast niet ontgaan zijn dat er af en toe ook een stukje songtekst in beeld kwam, uit het nummer 'Dichtbij'. Of het een nieuwe single wordt of niet, en of het überhaupt op de plaat komt weet ik allemaal niet - maar het is leuk om een nieuw stukje songtekst tegen te komen en uit te pluizen, met dit als resultaat:

De deur gaat open
en daar sta je voor mij.
Je bent geen vreemde,
maar nooit was je dichtbij.

Ik lees iets in je ogen
wat ik niet verwacht
en ik zie je lachen
zoals je nooit naar mij lachtte.

(Zie tiny.cc/ed168 voor het betreffende fragment.)

Slaap zacht,
rust maar deze nacht;
morgen komt zo weer terug.

En slaap zacht;
straks word je verwacht -
later gaat alles zo vlug.

Als de jaren gaan,
zorgend voor elkaar,
vind je ons steeds weer terug,
zul je naast ons staan,
zul je verder gaan.

Slaap zacht;
wij wachten hier op je lach
en morgen
komt zo weer terug.

Morgen komt Marco terug.

Schouder aan schouder
(klik hier om te luisteren: www.youtube.com/watch)

(Guus)
We staan schouder aan schouder,
ik kijk even opzij.
De blik in jouw ogen
zegt alles voor mij.

(Marco)
De wereld ligt open,
kansen genoeg.
Wie bang is voor fouten
doet het nooit goed.

(samen)
Zon of regen,
wind mee of tegen.

(samen)
Als we schouder aan schouder staan
zal het vanzelf gaan.
Blind van vertrouwen,
aan een half woord genoeg.
Schouder aan schouder,
alsof iemand je draagt.
Het mooiste ligt voor ons.
Het mooiste ligt voor ons.
Als we schouder aan schouder staan.
Als we schouder aan schouder staan.

(Marco)
Schouder aan schouder,
hetzelfde doel.
(Guus)
Uit hetzelfde hout,
met hetzelfde gevoel.

(samen)
Wat er gebeurt,
alles kunnen we aan,
(Marco, met bijval van Guus)
zolang we maar
schouder aan schouder staan.

(samen)
Zon of regen,
wind mee of tegen.

(samen)
Als we schouder aan schouder staan
zal het vanzelf gaan.
Blind van vertrouwen,
aan een half woord genoeg.
Schouder aan schouder,
alsof iemand je draagt.
Het mooiste ligt voor ons.
Het mooiste ligt voor ons.
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)

(Guus)
Schouder aan schouder,
met hetzelfde doel.

(samen)
Zon of regen,
wind mee of tegen.

(samen)
Als we schouder aan schouder staan
zal het vanzelf gaan.
Blind van vertrouwen,
aan een half woord genoeg.
Schouder aan schouder,
alsof iemand je draagt.
Het mooiste ligt voor ons.
Het mooiste ligt voor ons.
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan.
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan. (Als we schouder aan schouder staan.)
Als we schouder aan schouder staan.

Marco Borsato & Guus Meeuwis - Schouder aan schouder

Ik geef geen enkele garantie, maar als Twitteraar vielen mij de laatste paar dagen een aantal zaken op...

Gisterenavond.
Op het Twitter-account van ZAND valt het volgende te lezen: "Morgen afspraak met de hoofdact van ZAND."

Vanmiddag.
Onze eigen Marco twittert het volgende: "Drukke dag gehad, veel afspraken maar ook veel voldoening!"

Vanavond.
De mensen achter ZAND zijn weer driftig aan het typen op Twitter: "Zo, de knoop is doorgehakt. Op woensdag 7 april horen jullie ALLES! Maar dan ook echt alles.."

30 januari 2010.
Even terug in de tijd. Onze eigen Nathalie (ja ja, Marco en Nathalie: ze zijn toch echt van ons) stuurt alle fanclubleden een 'overduidelijke' e-mail toe, met daarin de volgende zin: "Er zullen vermoedelijk dit jaar behoorlijk wat openbare evenementen zijn waarbij je Marco kunt zien en horen."

Ik vraag me één ding af: als de knoop is doorgehakt en de organisatie achter ZAND het allemaal zo goed en wel op een rijtje heeft - waarom wachten ze dan tot 7 april 2010? De echte diehard-fans zouden toch moeten weten dat dat niet zomaar een doodgewone woensdag in april is... ik wacht af. Geduldig.

Het zal niemand zijn ontgaan; Marco Borsato bevindt zich momenteel op z'n minst in een benauwde situatie. Daar is genoeg over gepraat en dat vonden ze gisterenavond in Cinemec Ede ook, bij de vertoning van The Silent Army, de Nederlandse inzending voor dé Oscars. Alle vragen omtrent The Entertainment Group zouden dan ook direct worden geboycot. Het ging om de film en dáárvoor zou Marco naar CineMec komen: om alle vragen te beantwoorden over de internationale versie van Wit Licht. Én voor een warm bad. Een heel warm bad. Gisterenavond was Marco Borsato méér dan slechts een schaduw in het witte licht...

Lees meer op mijn eigen blog...

Zing en uit volle borst,
jaag je dromen maar na,
en weet wat je ook zal doen,
dat ik achter je sta.

Ik wens niet alleen Marco, maar heel de familie en anderen die goed met Roberto over weg konden veel sterkte toe. Afscheid nemen bestaat niet, maar de dood is bikkelhard.

Wat was het mooi! Even terug naar twee maanden geleden. Even herinneringen opdoen van die prachtige momenten. En prachtig wás het, wauw!

Het opzwepende begin, de maffe streken van Giovanni, het indrukwekkende Was mij, de zeer ritmische versie van Jij alleen waarbij je gewoon niét stil kon blijven zitten (en de rillingen van Was mij als sneeuw voor de zon verdwenen), het luidkeels meegezongen Dochters en Stop de tijd, het voor mij ontroerende Vlinder (wat een práchtige uitvoering! ), het rennen van Marco over het podium alsof het Gelredome van hem en van hem alleen was, het schitterende Als alle lichten zijn gedoofd (echt: mobieltjes zijn prachtuitvindingen ) en de spetterende lichtshow aan het einde.

Elke keer hoopte ik dat er een bepaald nummer of een bepaald moment zou worden uitgezonden en elke keer kwam het ook echt op tv. Marco, Marco, je hebt het weer geflikt. We zullen nog even moeten wachten op de dvd-release, maar deze avond verzacht het wachten wel een héél stuk! Heerlijk!

Hartenpijn. Ja, dat heb ik toch wel. Ik dacht het 'even' te gaan maken: het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Maar als ik me in iets vergist heb is het wel dáárin! Maar ja, is dat vreemd als je zinnen krijgt zoals onderstaande?

Hoewel ik me had voorgenomen alleen bij het ecclesiastische en eschatologische stil te staan, bezweek ik voor de seduisante elixers, de eau des carmes (als ras-Nederlander schreef ik gewoon 'odekarme' op, nooit van het woord gehoord) en de geuzelambiek die rooms-katholieke monniken 's avonds serveerden.

Nee... een succes is het niet geworden. Sterker nog: ik had niet genoeg tijd om alle fouten tijdens de uitzending aan te strepen. Of beter gezegd: ik had teveel fouten om het in de gegeven tijd aan te strepen. Vierenzestig fout. Ik weet 't: het is veel, zeker als je weet dat het gemiddelde op vierendertig fouten lag.

Maar ach, ik heb nooit de ambitie gehad om mijn vader als neerlandicus op te volgen en hoewel ik een juiste spelling wel belangrijk vind, denk ik niet dat ik vaak zulke moeilijke woorden zal gebruiken. Maar toch: hartenpijn heb ik stiekem wel een beetje. Ik dacht dat ik het wel even zou maken, maar een avondje Groot Dictee is niet zo best voor je zelfvertrouwen. En daar kan een 8,1 voor je Nederlandse samenvatting weinig aan veranderen...

Nog een paar uur en dan komt er aan een weekje Marco's favoriet zijn een einde. 't Is de waarheid, zullen we maar zeggen. Nu moet ik daar wel meteen bij zeggen dat het wel een erg leuk weekje was om Marco's favoriet te zijn, het was natuurlijk dé week van de film Wit Licht. Minpuntje was het feit dat ik deze week toetsweek had en Marco en toetsen gaan niet echt samen, helaas...

Maar naar mijn idee is het allemaal wel meegevallen. De toetsen zijn minder slecht gegaan dan ik had verwacht en ik heb deze week genoeg Marco-mientjes gehad, dus ik mag eigenlijk helemaal niet klagen. Hoogtepunt was toch wel de dinsdagavond... want was ik begin dit jaar nog blij dat ik tribuneplaatsen met het beste zicht had, afgelopen dinsdag stond ik op de eerste rij langs de rode loper van Cinemec Ede en zag ik Marco vlak voor me passeren... het zoveelste Stop de tijd-momentje van dit jaar!



Maar aan alle leuke dingen komt een eind. De vierde plaats moet ik over een paar uur opofferen aan een nieuwe favoriet. Maar Marco heeft mij altijd geleerd - en daar hou ik me dan ook aan vast: afscheid nemen bestaat niet. Dus geen afscheid van het favoriet zijn... uiteindelijk zijn we allemaal Marco's favoriet en is Marco allemaal onze favoriet. En dat is óók de waarheid.

(Ik heb overigens eigenlijk wel één iemand gemist op mijn weblogje de afgelopen week...)

Het duurt nog zo'n twee weken voor ik de film zelf ga bekijken, maar vanavond was de première van 'Wit Licht' in Cinemec Ede, mét Marco zelf. En ik kan je zeggen: 't is toch wel wat leuker, van zo dichtbij...